Vaijaiviji's daimai?

เพียงครั้งเดียว

vaijaiviji — Sat, 29 May 2010 05:09:56 +0000

โอกาสในการมีชีวิตอยู่นานพอสมควร แต่ข้อจำกัดของมันคือจำนวนครั้ง

เพียงครั้งเดียว.. มีอยู่ แล้วก็จากไป

ผมมักชื่นชมเรื่องราวแห่งการต่อสู้ของผู้คนบนโลก

มันสวยงาม ขื่นขม และลงตัวอย่างไร้ที่ติ

อะไร ๆ ดำเนินไปในแนวทางที่มันเป็น

และไม่มีใครสามารถหยุดการเคลื่อนที่ของพลังงานได้

คนมากมายในค่ำคืนนี้ต่างมีความสุข

แต่ผมหาความสุขไม่ได้

มีเพียงความเงียบที่มั่นคง และจริงแท้เสมอมา

ผมคิดว่าผมเจอมันแล้ว แต่สุดท้าย ผมก็อ่อนแอเกินไป

จิตใจมนุษย์

vaijaiviji — Sat, 24 Jan 2009 19:13:34 +0000

เราถามตัวเองถึงเสียงที่ดังอยู่ภายนอก
ว่าจริง ๆ แล้วเรามีความสุขหรือไม่ กับการได้ยินเสียงดังกล่าว
.
.
เราถามตัวเองกับการได้ยินเสียงจากภายนอก
ว่าเราจำเป็นหรือไม่ที่จะต้องได้ยินเสียงดังกล่าว
.
.
ซึ่งจริง ๆ แล้วนั้น เราก็เหมือนจะมีคำตอบอยู่แล้ว

“ความเงียบ” และ “ความมืด” ดูจะเป็นสิ่งที่มนุษย์สะพรึงกลัว
และเราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ไฉนเลยจะละความกลัวจากสิ่งดังกล่าวได้โดยง่าย
เมื่ีอความเงียบมาเยือน เราต้องตัดสินใจว่าจะฟังเพลง หรือ จะฟังเสียงเงียบต่อไป
และในขณะนี้ เราก็ได้รู้จักที่จะซึมซับและเสพสุขกับเสียงเงียบได้อย่างหมดจด
เสมือนเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่เราเคยได้ยิน
เมื่อความมืดมาเยือน เราตัดสินใจที่จะเปิดไฟ เพื่อจะขจัดความกลัวในใจออกไป
ความมืดทำให้เรามองไม่เห็น หรือ เห็นไม่ถนัด
หาก ณ เวลานี้ เรากลับมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้อย่างชัดเจนในความมืด
เราเริ่มรู้จักที่จะมองเห็นในความเงียบในยามราตรี
มันต้องใช้การฝึกฝน และ อดทนอย่างสูง
ที่จะเดินผ่านเส้นทางสายนี้ไป เพื่อจะไปถึงอีกฟากของฝั่ง
ความเงียบ และ ความมืด มักจะพกพา “ความกลัว” และ “ความเหงา” มาด้วย
.
.
เสียงเพลงภายนอกยังคงดังกึกก้อง
เสียงจากด้านหลัง จากด้านหน้าซ้าย ด้านหน้าขวา
จากด้านหลังในทุก ๆ องศา
หาก ณ จุดที่เรายืนอยู่ เราไม่ได้ยินเสียงใด ๆ เลย ที่เราอยากได้ยิน
มันไม่ได้อยู่ตรงนี้ หากจะเป็นที่ใดนั้น เราเอง ก็ยังมิกล้าตอบอย่างแน่ชัดนัก
.
.
เราเดินวนไปวนมา อยู่ราวหกชั่วโมงแล้ว
ที่นี่มีคนนับหมื่น เราพบปะคนมากมาย
แต่ก็ไม่แน่ใจนัก ว่ามีใครเห็นเราบ้างรึเปล่า

วีจิ

Fat Festival
Chiang Mai, Thaialnd
24 Jan, 08

‘ ก า ร เ ดิ น ท า ง ค รั้ ง ส ำ คั ญ ‘

vaijaiviji — Wed, 21 Jan 2009 01:48:44 +0000

เรากำลังจะเดินทาง
เป็นการเดินทางครั้งสำคัญยิ่ง

อาจมิใช่การเดินทางสู่ทิศเหนือเพียงเท่านั้น
หากเป็นการเดินทางกลับไปสู่สิ่งที่เราเคยชิดใกล้ และ สัมผัส
เป็นการเดินทางไปสู่รากเหง้าของตัวตนที่แท้จริงของเราอีกครั้ง

มิใช่เพียงการเติมพลัง
มิใช่เพียงการให้เพื่อให้เกิดการพัฒนาเพียงชั่วครั้นชั่วคราว
หากเป็นการย้ำให้ชัด ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจิตวิญญาณของเรากับโลกใบนี้
กับผู้อื่น กับ ธรรมชาติ กับความรู้สึกทั้งมวลที่ห่อหุ้มโลกแห่งนามธรรมของเราให้ดำรงอยู่

เรากำลังเดินทาง และ นี่เป็นการเดินทางครั้งสำคัญของเรา
และการกลับมาอีกครั้ง เมื่อสิ้นสุดการเดินทางในครั้งนี้
คงไม่จำเป็นต้องมีของติดไม้ติดมือกลับมา
เพียงแต่ดวงใจที่กระจ่างชัด และ คมกริบ
เหมือนขอบริมของใบไม้ เหมือนรอยตัดของแสงแดด ยามส่องทะลุหน้าต่าง
เราจะกลับมาพร้อมกับจิตใจที่เบิกบาน หากนิ่งสงบ ณ ภายใน
และพร้อมจะเดินต่อไปบนโลกเล็ก ๆ ใบนี้อย่างนอบน้อม และ ถ่อมตน

21 January, 2009

‘ n e w y e a r ‘

vaijaiviji — Fri, 16 Jan 2009 20:44:10 +0000

it’s been like this for many years.
i never know what it is, never figured it out why we are there.
today i asked my friend about the question i got in my head over the last ten years.
‘do we in fact overlook someone over there?’

‘ t o y s ‘

vaijaiviji — Fri, 16 Jan 2009 20:31:10 +0000

toys for kids, but we’re not.
why do i say like that?
am i old? i should not.
most don’t want to come here tonight, but finally they do.
does it always work like that?
plenty of toys here, but for who?
i don’t feel like it anymore.
what am i doing here?

หนึ่งวินาทีในหัวใจของคน

vaijaiviji — Fri, 16 Jan 2009 19:31:45 +0000

หนึ่งวินาทีในหัวใจของคนนั้น ไม่เคยเท่ากัน
มนุษย์ตัดภาพให้ขาดได้
หากตรรกกะนั้น ยังสมบูรณ์อยู่เป็นนิรันดร์

‘a second in each of our hearts is never equal
we can crop images,
but only if reason remains in eternity.

แด่โลกที่สวยงามของฉัน (2003)

vaijaiviji — Fri, 16 Jan 2009 19:23:50 +0000

‘ t a n a b a t a ‘

vaijaiviji — Wed, 24 Dec 2008 10:07:41 +0000

dear the star in the sky,
i’m here to beg you a few things.
could you make it become true
no matter how long it is, but please make it true.

please extend the time for me to prove myself to my dad and my mom. i want to hug them in the right time. the day when my film screens.

please bring everything back again, in the right way. please heal my heart, heal my soul.

please make the world to be peaceful,
give the love and power to the right people.

please make ‘stratosphere’ and ‘papa’ come true in its time.

7 july, 2008

c o f f e e s h o p

vaijaiviji — Sat, 15 Nov 2008 10:50:50 +0000

i’m sitting in the coffee shop, silom road.

one of the most craziest places in thailand.

everything goes fast.

everyone is heading into their destinations.

people have different goals.

but they’re in the same place.

now it’s 3.52 pm in bangkok.

soon it will be changed.

time changes. life also.

i don’t want to say i understand what you’re saying, but i do.

there are many things in our lives we don’t exactly know what it is.

but we know what it is, still.

keep doing your script.

it is important to you.

it’s your life, your dream, your everything.

so don’t waste your time when it’s on.

catch it the quickest you could.

you know what? well, may be you don’t know.

and i don’t want to say ‘i know’, whatever it is. doesn’t matter.

in my life, there are only a few times i bump into a kind of people,

who i never thought of meeting them, but suddenly they’re beside.

you’re one of a few.

you don’t have to talk to me more often.

we just talk when we feel like.

i don’t request anything.

i’m happy to see people i like and admire,

being the way they are. doing what they want to do the most.

being themselves, being whatever they want to be.

to me, it works the same way.

i don’t like being told by others what i’m supposed to be.

i think the tree will grow where they want they grow.

i can be only in the place where i belong,

with people i love, and love me.

take your time.

i can’t be there for you,

but i’m always here. for you.

being someone who ever talked to you only first time.

but yeah, it’s all about that.

meeting you is like watching the film i like.

the film i never know who the director is.

never know what kind of film it is or what the story is about.

i just watch it as it is, feeling in-existing into a real world.

keep being, and you will reach it soon.

i know you know where are you reaching.

i feel the same thing with people.

so take your time. being away from them.

then you will get really closed to them again.

in your thought, on the paper, in the air

whenever you think about them.

i don’t miss korea that much.

but i miss being in korea.

it’s not because it is korea.

but it’s just the place where i found myself standing there.

being someone i want to be, someone i am totally on myself

someone who can say anything when i feel like.

i made a big mistake in my life, but it is a big lesson i learned.

i learned a lot on putting personal relationship into dream.

it’s hard. everyone warned me, but i didn’t listen to them.

i listened, but i didn’t follow them. not at all.

i thought i could bring it till the end. i thought it’s going be good.

but it’s not. may be it’s because of me also about the way i am right now.

it’s sad, but i just have to spend time fixing up my heart and soul to be back in the initial stage.

i’m sitting down still on the same spot.

same table. it’s pretty cold in this coffee shop.

but not more than in my soul.

a few people have a chat when they walk pass my table,

but what i do is just smiling to them without a big chat.

with the song i send to you, it heals me a lot.

music alway helps, it doesn’t bring me into another world like a film.

but it reminds me that i’m not the only one who feel like this.

there is always someone, who thinks like us, in the same time,

although we’re in a different place, in a different part of the world.

unfortunately, we know met them. never know where they are.

take your time.

and as i insist,

i’m always here.

not with you.

but you can visit sometimes,

in to a little world we create.

in somewhere, might be in the air.

in the picture, in some place we go.

in the time we live in.

in the life we desire to be.

แ ซ ยิ ด

vaijaiviji — Fri, 14 Nov 2008 22:55:48 +0000

จนถึงวันนี้ เวลา ก็ดูจะทำให้อะไรหลาย ๆ อย่างชัดเจนขึ้น

คงมีหลายคนเลยทีเดียว ที่เฝ้ารอ ว่าวินาทีนี้จะมาถึง..

ช่วงเวลาที่ตัวเขา.. “พ่อของเรา” จะมีรอยยิ้มได้อีกครั้ง

รอยยิ้มที่เราไม่เคยเห็นมานาน และบางครั้ง มันก็นานมากเกินไป

จนทำให้เราอาจลืมไปว่า เราเคยเห็นสายตาแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

คงไม่มีอะไรในโลกที่มากเกินไป และความรัก อาจมิได้หมายถึงการหยิบยื่น

หากคุณค่าอันสูงสุดของการเกิดมาเป็นมนุษย์

คือการได้มีโอกาสเป็นลูกของพ่อ..

แต่ละย่างก้าวของชีวิตลูก หรือแม้แต่ความสำเร็จอันใดก็ตาม

มันช่างเล็กน้อยและไร้ค่า เมื่อเทียบกับชีวิตที่ยิ่งใหญ่ของพ่อ

พ่ออาจไม่เคยรู้..ว่าพ่อมีค่าต่อลูกมากเพียงใด ทุกประโยค ทุกถ้อยคำ

ได้แปรเปลี่ยนมาเป็นพลังผลักดันที่ทำให้ลูก สามารถก้าวผ่านจุดเชื่อมต่อของชีวิต

ได้ทำลายกำแพงแห่งความกลัว และได้ทำให้ลูกเห็นแล้วว่า

ไม่มีอะไรในโลกที่คนเราจะไม่สามารถทำให้เป็นจริงได้ หากเรามีความเชื่อมั่น

และรู้จักที่จะฝัน โดยทุกสิ่งต้องตั้งมั่นอยู่ในคุณธรรม ไม่เอารัดเอาเปรียบใคร

พ่อเชื่อในความฝันและความหวังของพ่อเสมอ

และนั่น.. ก็ถูกถ่ายทอดลงมาสู่ตัวตนของลูกทุกคน

ความรู้สึกเล็ก ๆ บนกระดาษแผ่นนี้คงมิสามารถอธิบายอะไรได้เลย

หากเราเขียนมันลงไปด้วยสมองสองมือ ทว่ามันถูกกลั่นกรองจากความรู้สึกที่อัดแน่น

และถูกปลดปล่อยออกมาเพียงเล็กน้อย ซึ่งนับอะไรมิได้จากสิ่งที่เราได้กระทำ

สิ่งที่เราหวัง อาจจะฟังดูไม่ยิ่งใหญ่หรือมีความหมายต่อใครอีกหลาย ๆ คน แต่เราก็ยังยืนยัน

ว่าความหวังของเรา คือการจะมีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อทุก ๆ วัน

แม้นว่า พ่อจะมิได้กำลังมองเราอยู่ก็ตาม

แด่ชีวิตทั้งชีวิต

กรุงเทพ มีนาคม ๔๙